Door Thomas Beelen en Jorim Scheele - 2009-11-11 04:51:31
Net als vorig jaar was er ook dit keer weer een ardennenweekje voor de ‘’jongen gasten’’ die trainen bij Jan de Wilde. Dit jaar was het in het plaatsje Xhoiffrax, een van de hoogste regio’s van België.
Maandag
Net als vorig jaar was er ook dit keer weer een ardennenweekje voor de ‘’jongen gasten’’ die trainen bij Jan de Wilde. Dit jaar was het in het plaatsje Xhoiffrax, een van de hoogste regio’s van België.
We zouden om twaalf uur vertrekken, en wonder boven wonder was iedereen op tijd. Gelukkig kon alle bagage mee, met dank aan het busje van Astrid.
Na aankomst ontmoetten we onze huisbaas, volgens Jorim genaamd: Bertrand van de betonfabriek. Omdat hij een petje van de betonfabriek had, en hij zag er uit als iemand die Bertrand heet. Hij sprak geen Engels en wij amper Frans, Het rondleiden ging dus soepel. Bertrand dacht dat wij een schoolklas waren, en hij was erg benieuwd waarom we niet meer dames in de groep hadden. Maar het huis zag er goed uit en we hadden veel kamers. Nadat we onze kamers hadden uitgezocht, vonden we een andere kamer beter en zijn we toch nog verhuisd. Het volgende programma onderdeel was een duurloop. Het kaartlezen was lastig maar we zijn bijna zonder verdwalen teruggekeerd.
Dinsdag
’S ochtends deden we eerst weer een duurloop. Tijdens het ontbijt, (niet alleen dit ontbijt maar allemaal) werden er volop tips uitgewisseld voor broodbeleg. Naast de bekende variant pindakaas met hagelslag werd er ook overlegd over: pindakaas met jam, pindakaas met honing, honing met hagelslag enz. Maar het echte onderdeel van de dag was een wandeltocht op de hoge venen. Voor aanvang gingen we met de auto naar het beginpunt. Het was de bedoeling dat Thomas en Alex, bewapend met kompas en kaart, de navigatie zouden verzorgen. Toen we nog maar een paar honderd meter hadden gewandeld hadden we al opgemerkt dat er constant twee F16’s rond vlogen. Ze kwamen laag over en leken ons te volgen. Het gebied was grotendeels moerasachtig en het pad was vaak een soort houten steiger. Het duurde niet lang voordat er mensen naast het pad werden geduwd en natte voeten kregen. Een aantal mensen besloot zelfs te gaan het worstelen in, naast en boven slootjes.(zie ook de foto’s). Nadat we een aantal kilometers afgelegd hadden werd de omgeving meer een soort bos, met het pad langs een riviertje. Na een korte eerste pauze lag het tempo nog hoger dan eerst. Ook al moesten we af en toe stoppen om de weg te bepalen, iemand weer ergens uit een plas te halen, naar de F16’s te zwaaien, of omdat we een grote groene spin zagen. Ook hebben we nog ergens een groepsfoto gemaakt met dank aan twee voorbijgangers. Vlak daarna kwamen we ook nog een grote groep kinderen tegen ons aanstaarden omdat we er zo fanatiek uitzagen. Toen de vermoeidheid bijna toesloeg bij velen, kwamen we al weer aan op de weg waar de auto’s langs geparkeerd stonden. Maar toch bleek het nog een lang stuk te zijn tot we er waren. Op een gegeven moment hadden we even de illusie dat we er waren, maar bleek het een foute inschatting van Jan te zijn. Toen we zeker wisten dat we er bijna waren merkten de meesten dat ze wel moe waren, maar we hadden het gehaald. Bij terugkomst ging de kookploeg bestaande uit: Astrid, Jorim en Milan aan de slag.
Woensdag
En het was alweer woensdag. De dag van de mountainbiketocht. Zoals elke morgen werd er een waking-up run gehouden. Alhoewel, half 9 was voor Jan, Annet en Astrid, de hard werkenden onder ons, toch niet zo heel vroeg. Jan zijn dagelijkse ochtendlopen waren voor velen nog even wennen. Hoe moet dat nou zonder eerst te ontbijten?? Een banaantje vooraf deed wonderen. En een ontspannen loop van driekwartier door de ochtendnevelen in de bossen van Malmedy doet natuurlijk iedereen goed. Terug weer aangekomen bij nr. 20 in Xhoiffrax was het tijd voor een goed sportontbijt. Daarna kon iedereen weer z’n gangetje gaan: sociaal wat opruimen/afwassen, tafelvoetballen, wii’en, slapen, etc. Van fanatiek studeren kwam er echter weinig. De boodschappen voor de avond waren dinsdag al gedaan en zo konden we rond een uur of 2 om de fietsen in Mont.
Iedereen kreeg een mooi fietsje aangemeten, met bijpassende helm en na de laatste basis instructies kon de meute op pad. Jan als ultimate survivalman had zijn werk wat betreft de routes al gedaan; we konden voorvarend van start, tot dat we in een blubberpoel terecht kwamen. Er was haast geen fietsen meer aan al was Milan als knuffelvarkentje schijnbaar in zijn element. Na de laatste obstakels ging de weg wat naar boven en had Steven zin om zijn trapper er af te trappen. Jan als ultimate survivalman had natuurlijk aan zijn sleutelset gedacht en ging het fietsfeest toch gewoon door. En dit feestje barste helemaal los toen een steile afdaling naar Malmedy over losliggende stenen op het pad kwam. Menigeen stond doodsangsten uit of was bang om deze angsten te tonen. Gelukkig kwam iedereen heelhuids beneden. De toon was gezet. En ja als je in de Ardennen hebt afgedaald zul je terug moeten klimmen. Aangekomen bij het huisje, totaal onherkenbaar als een stel wannabe Sven Nijs, keken we elkaar nog eens aan: een duidelijk President momentje. Kom nog een keer, we vervolgden met een nieuwe route parallel langs de Warche. Drie kruisingen met deze wilde rivier zorgden voor het meeste vuurwerk. Echter, een technisch probleem gaf het verhaal een schokkende wending: de trapper wilde er toch echt af, hij koos zijn eigen weg, wat hij niet wist was dat dit betekende dat er een alternatieve route naar huis moest worden gezocht. Besloten werd om een ijzingwekkende klim te gaan wagen, de fietsen moesten op de rug en buffelen. Terugaangekomen bij het basiskamp vielen enkelen k.o., de inspanningen van de afgelopen dagen werden hun teveel. Gelukkig konden topsporters Steven, Alex en Lars voor een heerlijke pastamaaltijd zorgen, waardoor de reserves weer aangevuld konden worden. Een paar liter roomijs bracht de smaakpapillen zelfs nog in verroering. Later op de avond kon Alex zijn lachspieren nog kweken met de o zo sappige sms’jes naar Jorim. Niet wetende dat het Alex was. Verder was er volop vertier aan de tafelvoetbaltafel, dartbord en pokertafel.
Donderdag
De laatste serieuze dag van het (trainings)kamp stond volledig in het teken van de oriëntatietocht. De herinneringen aan vorig jaar haalden de competitieve harten van de sporters flink aan. Vanwege de te verrichten inspanning werd de ochtendloop uit de agenda verwijderd: “this time its for real”. Om half 2 ging het duo Thomas/Lars van start, 5 minuten later Jorim/Lars C., even daarna Alex en Astrid en als laatste groep het trio Steven, Patrick en Milan. Ieder team kreeg een fiets mee, vooral bedoelt voor de hardlopers om even af te wisselen. De af te leggen afstand zou ongeveer 14 km moeten zijn, wellicht heeft alleen de groep Thomas/Lars zich hier aan kunnen houden. Al snel waren zij binnen: de snelste tijd en dichtst bij de ingeschatte tijd!! Dit was alleen niet hun intentie, ze moesten wel, met een verzwikte enkel en kapotte fiets. De andere groepen waren ondertussen fanatiek op pad om alle letters te vinden. En wat hadden Jan en Annet toch weer goed werk afgeleverd: sommige letters waren echt niet te vinden!! Rond een uur of vier in de middag besloten Lars C. en Jorim maar een rivier over te steken, hier zouden toch echt twee letters te vinden zijn, dan in ieder geval deze vinden… Even later kwam het trio-team assisteren, hij moest toch echt hier wezen. Na een uur, toen zelfs de teamgenoten amper nog zichtbaar waren, laat staan de witte a4tjes, werd besloten om dan maar samen terug te gaan. Na wat laatste analytische gedachtewisselingen vonden ze warempel toch nog de twee letters, gelukkig. Nu was het woord misschien nog te raden. Een kleine drie uur later dan de ingeschatte tijd kwamen de laatste twee teams de drempel over gesloft. Het was inmiddels pikkedonker geworden en waren allang blij dat ze het huis terug gevonden hadden. De vraag was: weten jullie het woord? Uhh, “Klaaraf”?, “Arkefly”?. Het woord was “Fartlek”. Niemand wist het en zo waren de eerst zo ongelukkige Thomas en Lars de winnaar.
De culinaire klapper van de week, pannenkoeken, had eigenlijk al op tafel moeten staan. Enig aanwezig lid van het kook-team, Thomas, was maar vast begonnen. Patrick en Lars C. waren door de lettermania niet in de gelegenheid geweest. Een warme douche voor de laatste binnenkomende teams was dan ook dat ze bijna gelijk konden aanschuiven. Het zou uiteindelijk voor de meesten nog de langste avond en/of kortste nacht worden. Tot in de laatste uurtjes werd er nog gevochten om pokerfiches (met Patrick als verassende winnaar) en bleven tepels en neuzen niet heel van de stoeipartijen met of zonder kussen.
Vrijdag
Toet toet, bing bing, kwaterpiep pap…, de wekkers gingen om 8 uur, we moesten eruit. En o wat was de week snel gegaan: “Time flies when you’re having fun”. Enkelen hadden al heel verstandig de dag ervoor hun tas ingepakt, anderen moesten nog. Gelukkig had de wasmachine zijn werk gedaan, al is de vraag of ie, met die kilo’s zand, dat nog zal blijven doen voor de volgende gasten. De overige vieze kleren gingen in een vuilniszak mee met de bagage. En een enkele deur werd weer in zijn scharnieren gezet. Het laatste ontbijt was een feit en iedereen zat frisgewassen om kwart over tien te wachten op chef-de-maison, Bertrand van de betonfabriek. Deze ras-Waal kwam dan eindelijk aangekakt en Frans sprekenden Jan en Alex deden het woord. Wat mijnheer vooral interesseerde waren de meterstanden. Hmm, hij was zichtbaar in zijn element, wij waren er zuinig mee omgegaan. Over die paar keer dat het stroom uitviel hadden we het maar niet gehad. Patrick onze polstokspecialist hielp madame van de betonfabriek nog met het zoeken van enkele verdwaalde kussens, en zo konden we om half elf vertrekken naar ons aller Zeeland. Wat hadden we het getroffen met het weer geen enkele spetter regen. Op de terugweg werden we zelfs nog toegeschenen door het Ardense zonnetje. Onder de luide zang en het gitaarspel van onder andere John Denver en Paul Simon voer Jan het sportkaravaan aan op naar huis. Het telefoontje van nodig moetende Astrid werd onbewust genegeerd, maar met de nodige multimedia technologie kon zij weer aansluiten in het peloton. Op afslag Merksem werd nog een gemakkelijke Mac bezocht en rond een uur of half drie kwamen we dan heelhuids aan bij de atletiekbaan. Het Ardenne-kamp was weer een succes!! Wat hebben we het leuk gehad.
Jan en Annet bedankt voor alles!!
© Thomas Beelen & Jorim Scheele
De Ardennenweek
Door Thomas Beelen en Jorim Scheele - 2009-11-11 04:51:31
Net als vorig jaar was er ook dit keer weer een ardennenweekje voor de ‘’jongen gasten’’ die trainen bij Jan de Wilde. Dit jaar was het in het plaatsje Xhoiffrax, een van de hoogste regio’s van België.
Maandag
Net als vorig jaar was er ook dit keer weer een ardennenweekje voor de ‘’jongen gasten’’ die trainen bij Jan de Wilde. Dit jaar was het in het plaatsje Xhoiffrax, een van de hoogste regio’s van België.
We zouden om twaalf uur vertrekken, en wonder boven wonder was iedereen op tijd. Gelukkig kon alle bagage mee, met dank aan het busje van Astrid.
Na aankomst ontmoetten we onze huisbaas, volgens Jorim genaamd: Bertrand van de betonfabriek. Omdat hij een petje van de betonfabriek had, en hij zag er uit als iemand die Bertrand heet. Hij sprak geen Engels en wij amper Frans, Het rondleiden ging dus soepel. Bertrand dacht dat wij een schoolklas waren, en hij was erg benieuwd waarom we niet meer dames in de groep hadden. Maar het huis zag er goed uit en we hadden veel kamers. Nadat we onze kamers hadden uitgezocht, vonden we een andere kamer beter en zijn we toch nog verhuisd. Het volgende programma onderdeel was een duurloop. Het kaartlezen was lastig maar we zijn bijna zonder verdwalen teruggekeerd.
Dinsdag
’S ochtends deden we eerst weer een duurloop. Tijdens het ontbijt, (niet alleen dit ontbijt maar allemaal) werden er volop tips uitgewisseld voor broodbeleg. Naast de bekende variant pindakaas met hagelslag werd er ook overlegd over: pindakaas met jam, pindakaas met honing, honing met hagelslag enz. Maar het echte onderdeel van de dag was een wandeltocht op de hoge venen. Voor aanvang gingen we met de auto naar het beginpunt. Het was de bedoeling dat Thomas en Alex, bewapend met kompas en kaart, de navigatie zouden verzorgen. Toen we nog maar een paar honderd meter hadden gewandeld hadden we al opgemerkt dat er constant twee F16’s rond vlogen. Ze kwamen laag over en leken ons te volgen. Het gebied was grotendeels moerasachtig en het pad was vaak een soort houten steiger. Het duurde niet lang voordat er mensen naast het pad werden geduwd en natte voeten kregen. Een aantal mensen besloot zelfs te gaan het worstelen in, naast en boven slootjes.(zie ook de foto’s). Nadat we een aantal kilometers afgelegd hadden werd de omgeving meer een soort bos, met het pad langs een riviertje. Na een korte eerste pauze lag het tempo nog hoger dan eerst. Ook al moesten we af en toe stoppen om de weg te bepalen, iemand weer ergens uit een plas te halen, naar de F16’s te zwaaien, of omdat we een grote groene spin zagen. Ook hebben we nog ergens een groepsfoto gemaakt met dank aan twee voorbijgangers. Vlak daarna kwamen we ook nog een grote groep kinderen tegen ons aanstaarden omdat we er zo fanatiek uitzagen. Toen de vermoeidheid bijna toesloeg bij velen, kwamen we al weer aan op de weg waar de auto’s langs geparkeerd stonden. Maar toch bleek het nog een lang stuk te zijn tot we er waren. Op een gegeven moment hadden we even de illusie dat we er waren, maar bleek het een foute inschatting van Jan te zijn. Toen we zeker wisten dat we er bijna waren merkten de meesten dat ze wel moe waren, maar we hadden het gehaald. Bij terugkomst ging de kookploeg bestaande uit: Astrid, Jorim en Milan aan de slag.
Woensdag
En het was alweer woensdag. De dag van de mountainbiketocht. Zoals elke morgen werd er een waking-up run gehouden. Alhoewel, half 9 was voor Jan, Annet en Astrid, de hard werkenden onder ons, toch niet zo heel vroeg. Jan zijn dagelijkse ochtendlopen waren voor velen nog even wennen. Hoe moet dat nou zonder eerst te ontbijten?? Een banaantje vooraf deed wonderen. En een ontspannen loop van driekwartier door de ochtendnevelen in de bossen van Malmedy doet natuurlijk iedereen goed. Terug weer aangekomen bij nr. 20 in Xhoiffrax was het tijd voor een goed sportontbijt. Daarna kon iedereen weer z’n gangetje gaan: sociaal wat opruimen/afwassen, tafelvoetballen, wii’en, slapen, etc. Van fanatiek studeren kwam er echter weinig. De boodschappen voor de avond waren dinsdag al gedaan en zo konden we rond een uur of 2 om de fietsen in Mont.
Iedereen kreeg een mooi fietsje aangemeten, met bijpassende helm en na de laatste basis instructies kon de meute op pad. Jan als ultimate survivalman had zijn werk wat betreft de routes al gedaan; we konden voorvarend van start, tot dat we in een blubberpoel terecht kwamen. Er was haast geen fietsen meer aan al was Milan als knuffelvarkentje schijnbaar in zijn element. Na de laatste obstakels ging de weg wat naar boven en had Steven zin om zijn trapper er af te trappen. Jan als ultimate survivalman had natuurlijk aan zijn sleutelset gedacht en ging het fietsfeest toch gewoon door. En dit feestje barste helemaal los toen een steile afdaling naar Malmedy over losliggende stenen op het pad kwam. Menigeen stond doodsangsten uit of was bang om deze angsten te tonen. Gelukkig kwam iedereen heelhuids beneden. De toon was gezet. En ja als je in de Ardennen hebt afgedaald zul je terug moeten klimmen. Aangekomen bij het huisje, totaal onherkenbaar als een stel wannabe Sven Nijs, keken we elkaar nog eens aan: een duidelijk President momentje. Kom nog een keer, we vervolgden met een nieuwe route parallel langs de Warche. Drie kruisingen met deze wilde rivier zorgden voor het meeste vuurwerk. Echter, een technisch probleem gaf het verhaal een schokkende wending: de trapper wilde er toch echt af, hij koos zijn eigen weg, wat hij niet wist was dat dit betekende dat er een alternatieve route naar huis moest worden gezocht. Besloten werd om een ijzingwekkende klim te gaan wagen, de fietsen moesten op de rug en buffelen. Terugaangekomen bij het basiskamp vielen enkelen k.o., de inspanningen van de afgelopen dagen werden hun teveel. Gelukkig konden topsporters Steven, Alex en Lars voor een heerlijke pastamaaltijd zorgen, waardoor de reserves weer aangevuld konden worden. Een paar liter roomijs bracht de smaakpapillen zelfs nog in verroering. Later op de avond kon Alex zijn lachspieren nog kweken met de o zo sappige sms’jes naar Jorim. Niet wetende dat het Alex was. Verder was er volop vertier aan de tafelvoetbaltafel, dartbord en pokertafel.
Donderdag
De laatste serieuze dag van het (trainings)kamp stond volledig in het teken van de oriëntatietocht. De herinneringen aan vorig jaar haalden de competitieve harten van de sporters flink aan. Vanwege de te verrichten inspanning werd de ochtendloop uit de agenda verwijderd: “this time its for real”. Om half 2 ging het duo Thomas/Lars van start, 5 minuten later Jorim/Lars C., even daarna Alex en Astrid en als laatste groep het trio Steven, Patrick en Milan. Ieder team kreeg een fiets mee, vooral bedoelt voor de hardlopers om even af te wisselen. De af te leggen afstand zou ongeveer 14 km moeten zijn, wellicht heeft alleen de groep Thomas/Lars zich hier aan kunnen houden. Al snel waren zij binnen: de snelste tijd en dichtst bij de ingeschatte tijd!! Dit was alleen niet hun intentie, ze moesten wel, met een verzwikte enkel en kapotte fiets. De andere groepen waren ondertussen fanatiek op pad om alle letters te vinden. En wat hadden Jan en Annet toch weer goed werk afgeleverd: sommige letters waren echt niet te vinden!! Rond een uur of vier in de middag besloten Lars C. en Jorim maar een rivier over te steken, hier zouden toch echt twee letters te vinden zijn, dan in ieder geval deze vinden… Even later kwam het trio-team assisteren, hij moest toch echt hier wezen. Na een uur, toen zelfs de teamgenoten amper nog zichtbaar waren, laat staan de witte a4tjes, werd besloten om dan maar samen terug te gaan. Na wat laatste analytische gedachtewisselingen vonden ze warempel toch nog de twee letters, gelukkig. Nu was het woord misschien nog te raden. Een kleine drie uur later dan de ingeschatte tijd kwamen de laatste twee teams de drempel over gesloft. Het was inmiddels pikkedonker geworden en waren allang blij dat ze het huis terug gevonden hadden. De vraag was: weten jullie het woord? Uhh, “Klaaraf”?, “Arkefly”?. Het woord was “Fartlek”. Niemand wist het en zo waren de eerst zo ongelukkige Thomas en Lars de winnaar.
De culinaire klapper van de week, pannenkoeken, had eigenlijk al op tafel moeten staan. Enig aanwezig lid van het kook-team, Thomas, was maar vast begonnen. Patrick en Lars C. waren door de lettermania niet in de gelegenheid geweest. Een warme douche voor de laatste binnenkomende teams was dan ook dat ze bijna gelijk konden aanschuiven. Het zou uiteindelijk voor de meesten nog de langste avond en/of kortste nacht worden. Tot in de laatste uurtjes werd er nog gevochten om pokerfiches (met Patrick als verassende winnaar) en bleven tepels en neuzen niet heel van de stoeipartijen met of zonder kussen.
Vrijdag
Toet toet, bing bing, kwaterpiep pap…, de wekkers gingen om 8 uur, we moesten eruit. En o wat was de week snel gegaan: “Time flies when you’re having fun”. Enkelen hadden al heel verstandig de dag ervoor hun tas ingepakt, anderen moesten nog. Gelukkig had de wasmachine zijn werk gedaan, al is de vraag of ie, met die kilo’s zand, dat nog zal blijven doen voor de volgende gasten. De overige vieze kleren gingen in een vuilniszak mee met de bagage. En een enkele deur werd weer in zijn scharnieren gezet. Het laatste ontbijt was een feit en iedereen zat frisgewassen om kwart over tien te wachten op chef-de-maison, Bertrand van de betonfabriek. Deze ras-Waal kwam dan eindelijk aangekakt en Frans sprekenden Jan en Alex deden het woord. Wat mijnheer vooral interesseerde waren de meterstanden. Hmm, hij was zichtbaar in zijn element, wij waren er zuinig mee omgegaan. Over die paar keer dat het stroom uitviel hadden we het maar niet gehad. Patrick onze polstokspecialist hielp madame van de betonfabriek nog met het zoeken van enkele verdwaalde kussens, en zo konden we om half elf vertrekken naar ons aller Zeeland. Wat hadden we het getroffen met het weer geen enkele spetter regen. Op de terugweg werden we zelfs nog toegeschenen door het Ardense zonnetje. Onder de luide zang en het gitaarspel van onder andere John Denver en Paul Simon voer Jan het sportkaravaan aan op naar huis. Het telefoontje van nodig moetende Astrid werd onbewust genegeerd, maar met de nodige multimedia technologie kon zij weer aansluiten in het peloton. Op afslag Merksem werd nog een gemakkelijke Mac bezocht en rond een uur of half drie kwamen we dan heelhuids aan bij de atletiekbaan. Het Ardenne-kamp was weer een succes!! Wat hebben we het leuk gehad.
Jan en Annet bedankt voor alles!!
© Thomas Beelen & Jorim Scheele