Zo tegen het eind van het jaar, als alle doelen zijn verwezenlijkt, alle plannen volbracht, popt er toch nog een nieuwe uitdaging op. De Nederlandse ultraloper Marek Vis komt met de Duivelse Uitdaging op de proppen.

Marek voltooide afgelopen winter de bekende Legends Trail 500, een bizarre tocht van 500 kilometer door de Ardennen. Tijdens de eerste lockdown zette hij wat afstanden als training voor zichzelf in een sheet en dat bleek opgeteld precies 666 kilometer, het duivelse getal.

Hij deelde zijn Duivelse Uitdaging met vrienden, die het idee meteen omarmden. Ik zie het óók wel zitten. Het idee is om vanaf 7 november t/m 31 december verschillende afstanden te lopen. Het duiveltje van 444 kilometer, de duivel van 666 kilometer, de dikke duivel van 777 kilometer en voor de alleskunners de extra zware dwaze duivel van 999 kilometer.

De extra moeilijkheid in deze gratis competitie ligt in de maximale afstanden, voor de kleinste afstand is dat 66 kilometer, bij de 666 kilometer wordt een 70 en 80 kilometer gevraagd. De dikke duivel kent een 85 en 100 kilometer en de dwaze duivel 84, 90 en 100 kilometer.

Voor mij zit er agendatechnisch niet meer in dan de kleine duivel. Bovendien zie ik het niet zitten om in deze tijd van het jaar afstanden van 70 en 80 kilometer te lopen. 


Let the games begin

Vol goede moed begin ik met een wegmarathon rondom Goes. Ik loop samen met loopmaatje Johan Spruit en finish nog vrij relaxed in een tijd van 3.23 uur. De tweede afstand van 50 kilometer doe ik alleen. De barre tocht met windkracht 7 en 6 graden Celsius gaat over de Kop van Schouwen. Niet de beste dag voor zo’n avontuur, maar mijn surfzeilen waren nog niet binnen, dus ja, dan moet je wat anders verzinnen.

Eerst ren ik ruim 20 kilometer over het strand van de Oosterscheldekering richting de Brouwersdam en daarna ga ik met windje tegen terug naar de boswachterij. Bij 40 kilometer krijg ik de nodige hoogtemeters en los zand voor mijn kiezen. Totaal verkleumd, zonder al te veel energie, kom ik na 4.32 uur weer bij de auto. Moe en voldaan rijd ik met de stoelverwarming vol aan naar huis, waar Strava mij bericht dat ik een PR heb gelopen op de 50K ?.


De kers op de taart

De laatste lange afstand bewaar ik voor de kerstvakantie. De 66,6 km ren ik samen met mister Runderground Martijn de Vries. We hebben al veel trails samen gelopen, waaronder het rondje Grevelingenmeer, eerder dit jaar. Op een of andere manier krijgen we het niet voor elkaar om een mooie zonnige windstille dag uit te kiezen. Het wordt 23 december, twee dagen na de kortste dag, met andere woorden we kunnen het grootste gedeelte van de Duivelse Uitdaging in het daglicht voltooien.

We starten om 7:15 u in het donker en rennen volbepakt richting de Oosterschenge. Met een graadje of 11 is het natuurlijk niet koud, maar met een aantrekkende zuidwester en een passerend regenfront kan het toch onprettig worden. Na 10 kilometer in het donker gelopen te hebben komen we bij Eindewege aan. Het gaat niet zo soepel en dus wordt het tijd voor wat eten en een sanitaire stop.

Daarna lopen we over het oude spoorlijntje richting Heinkenszand en begint het te regen. Zo aan de lucht te zien een buitje van een paar uur, maar we laten ons niet kisten, sterker nog we hebben een hoop lol. De route gaat gedeeltelijk over het parcours van de Zakloop richting de Zwaakse Weel.

Ondanks de regen en de nevel is het echt prachtig om in de Zak te lopen. Vanwege het slechte weer is het extreem rustig en dat maakt het dan ook weer mooi.


Korte break

Martijn heeft afgesproken om bij de Supermarkt van AV’56-lid Tom Verbeek in Kwadendamme langs te gaan voor een korte break. In de kantine worden we op een lekkere bak koffie en koeken getrakteerd. De stemming zit er lekker in, maar we moeten verder. We hebben 37 kilometer afgelegd en er is nog een hele weg te gaan.

Over drassige paadjes rennen we verder naar Hoedekenskerke, eindpunt van de Stoomtrein Goes-Borsele, maar niet voor ons. In de verte zien we de oude Zeedijk en verandert het decor. Het is inmiddels droog en we hebben er 42K opzitten. Tussen ‘s-Gravenpolder en ’s-Heer Abtskerke zijn altijd leuke trailpaadjes te vinden en we genieten met volle teugen. Richting Sinoutskerke en Baarsdorp rennen we over asfaltweggetjes door het poelengebied wat gereserveerd is voor de grutto, de tureluur en de kieviet.


Laatste loodjes

Als we de A58 oversteken hebben we 60 kilometer afgelegd. Via het zeer modderige Poelbos worden de laatste loodjes afgelegd. De zon komt er nog even bij en de stemming zit er nog steeds lekker in, echter de beentjes gaan niet meer zo heel soepel.

De gedachte dat er twee lekkere Karmeliet-tripels op ons staan te wachten, maakt veel goed. De 66,6 kilometer hebben we afgetikt en het Duiveltje verslagen. Dit jaar geen trails in het buitenland, maar gewoon lekker in het prachtige Zeeland….. Keep running!

Patrick van Iersel

 

 duivelse uitdaging 2020

FOTO: Patrick op een van zijn ‘duivelse’ trailparcoursen, hier in de Zak van Zuid-Beveland. (Foto: Martijn de Vries).

 

Share this post