Begin 2020 deed ik hier verslag van de halve van Miami, die ik met dochter had gelopen. Ik besloot dat verhaal met de legendarische woorden: ‘Ik kijk al uit naar onze volgende buitenlandse halve, ijs en weder dienende, op de Chinese Muur’.

We dienden het ijs noch het weder, op 17 maart zaten we allen thuis vanwege een lockdown die het (naar zeggen) uit China overgewaaide coronavirus de kop in moest drukken. We gingen ruim twee jaar nergens meer heen.

In eerste instantie verschoven we de geplande reisjes naar later dat jaar. Want, hoe lang kan zoiets nou duren?! Ook dat bood geen soelaas. Bovendien hadden we zo het idee, dat we misschien wel helemaal niet meer naar China wilden, door al dat gedoe.

We konden onze reis omboeken naar een andere bestemming. We dachten IJsland. Daar vond een nieuwe loop plaats, waar we wel zin in hadden: de Iceland Volcano Marathon – Be a Force of Nature. De volcano marathon wordt georganiseerd door Albatros Adventure Marathons uit Denemarken die op spectaculaire plekjes runs organiseren voor de avontuurlijke hardloper.

In 2021 ging de Volcano Run wel door, maar omdat ik pas half en dochter nog helemaal niet was gevaccineerd, Nederland ijlde flink na in dat proces, konden we eigenlijk niet reizen. We kregen geen geld meer terug. Als je positief testte vlak voor je reis, zat je in een soort niemandsland, want geen verzekering brandde daar op dat moment zijn handen aan.

Gelukkig waren ze zowel bij Albatros (met hun Covid-19 Peace of Mind Policy) als bij onze vertrouwde Loopreizen coulant, we konden onze reis dus weer een jaar opschuiven.


Reisgedoe
 

Ik moet er wel bij zeggen dat ik soms wakker lag van dat reisgedoe. Het ging allemaal vaak op het laatste moment niet door, of wij konden niet aan de corona-regels voldoen. En het was niet altijd duidelijk of we überhaupt schadeloos gesteld zouden worden of dat we gewoon ons geld kwijt waren. Er zaten toch flink wat spaarcentjes in. Ik heb er wakker van gelegen.

Maar, het is ondertussen 2022 en het leven lijkt zijn normale loop te hebben hervonden, we kunnen weer de grens over. We kunnen nu eindelijk onze, soms wel zeven keer uitgestelde, reizen gaan maken. En IJsland was aan de beurt. We hadden er zin in!


Vulkanisch meer

Het feest vond plaats nabij Myvatn, een vulkanisch meer in Noord-IJsland, op ruim 460 km van Reykjavik. In de nabijheid liggen de Hverfjall vulkaan, veel lavavelden waarvan Dimmuborgir de bekendste is, een geothermisch gebied met pruttelende moddergaten, de Grotagja (de liefdesgrot uit de Game of Thrones) en de Jardbodin thermische baden, heerlijk, voor na onze halve. En ook: woeste watervallen.

Op de dag na aankomst werden we ’s ochtends vroeg opgehaald bij ons hotel in Reykjavik en werden we verzorgd, in de watten gelegd en rondgereden door Albatros. We hadden een prachtig hotel aan het meer (een gratis upgrade, omdat we de eerste volcano run hadden moeten missen), hebben enkele excursies in de omgeving gedaan, en, de kers op onze taart, we hebben het noorderlicht gezien. En oh, wat boften we met het weer!


Race day!

Het was een stralende ochtend op de dag van de wedstrijd. De start (07.30 uur) van de hele zowel als de halve marathon is aan de voet van de Hverfjall krater. De route maakt een lus, zuidoost over een weg van vulkanisch zand en steenslag naar de hoofdweg die loopt rondom het Myvatn meer.

Vervolgens zo’n 2,5 km over het asfalt, door het Dimmuborgir lavaveld, ontstaan door een eruptie ongeveer 2300 jaar geleden. Verder door de Gatklettur boog. De route wordt dan ruim een kilometer een smalle trail met bochtjes, klimmetjes, veel rotsen en gaten in de grond. Dit hele stuk is, vergeleken met de beklimming van de Hverfjall, relatief vlak, maar het gemiddelde lavaveld is natuurlijk niet plat. Daar zijn flink wat grotere en kleinere klimmetjes. Maar het fijne van klimmetjes is dat je er aan de andere kant weer af kunt.

De lus voert dan terug richting de start, dan zit de helft er ongeveer op. Ik liep daar, het zonnetje stond hoog aan de hemel en ik vroeg me af waarom ik ook al weer naar IJsland was gegaan. Het was gewoon zomer!


Terug bij de startlocatie

Terug bij de startlocatie ga je de vulkaan op. Het pad wordt dan weer breder en klimt zo’n 100 m omhoog naar de rand van de Hverfjall krater. Terwijl ik moeizaam naar boven klauterde, kwam dochter alweer naar beneden gehuppeld. Ik keek op m’n horloge en dacht dat ze met een beetje geluk in 2 uur aan de finish zou zijn. Ze lag toen al ruim 3 km op me voor.

Bovenop de vulkaan heb je een prachtig uitzicht over de enorme krater en het omliggende landschap. De route volgt de rand van de krater, ongeveer 3 km, en stijgt de eerste 300 m nog een heel stuk, waarna je langzaam weer afdaalt en vervolgens over hetzelfde pad weer naar beneden gaat. Het pad is vrij breed maar ligt vol grotere en kleinere rotsen en het is oppassen geblazen.

Menigeen is bebloed aan de finish gekomen, omdat hij/zij onderuit is gegaan. Zeker op weg naar beneden, je hebt dan behoorlijk vaart, blijft het oppassen geblazen. Bovendien waren ook de toeristen al vroeg op pad.


Stoom uit de bodem

Verder naar het noorden zie je de stoom van de hete baden en het geothermische veld. De hele marathon doet hier nog een extra lusje naar het noorden. De halve gaat richting finish. De laatste 6 km bestaan uit een stukje verhard, en daarna weer een stuk steenslag tot de finish bij Vogar Ferdathjonusta.

Ze hielden het spannend. Ik was al best moe door al dat gedraaf over rotsachtige paden. Eerst kwam ik langs het bord 42 km, maar nog geen finish in zicht. Vervolgens kwam het bord 21 km in zicht, 100 m van de finish, maar ik kon hem niet zien. En toen eindelijk, kreeg ik een kampeerveldje in het oog, maar ik kon er niet naar toe.


Hand in hand

De route voerde eerst nog naar de weg, om het veld heen, en vandaar naar de andere kant van het veldje waar de ingang was. Wat kan 100 m dan lang zijn. Dochter kwam me tegemoet gedraafd. Ik wilde heel graag binnen 3 uur finishen, maar de koek was bijna op. We zijn hand in hand over de finish gekomen, op 2.55.56. Ik had me voorgenomen binnen 3 uur te lopen. Het kostte moeite, maar het is gelukt.

Opmerkelijk detail: alle lopers kregen een zacht, kunststof bekertje uitgereikt voor gebruik bij de drinkposten. Daarna kon je het bekertje zó in je zak frommelen en later hergebruiken. Dus geen plastic of papieren bekertjes. Leuk milieu-idee!

Cijfers en feiten: In het totaal (marathon, halve en 10 km): 107 lopers, alle lopers gefinisht. Natuurlijk bij de marathon (totaal: 56) de meeste mannen, bij de halve (totaal: 39) de meeste vrouwen, en bij de 10 km (totaal: 12) precies half om half.

Dochter bereikte een mooie tweede plaats op de halve, op 9 seconden na de eerste dame, en 5,50 na de eerste finisher. Zelf had ik de twijfelachtige eer de oudste dame op de halve marathon te zijn. Desondanks finishte ik als 15e van 25 vrouwen.

Al met al een drukke, maar geweldig leuke week, daar in het verre IJsland!

Groet,

Marlies en dochter

 

ma_001.jpg

ma_002.jpg

ma_003.jpg

ma_004.jpg

ma_005.jpg

ma_006.jpg

ma_007.jpg 

FOTO’S: De foto’s geven een (sfeer)beeld van het IJsland-avontuur van moeder en dochter. (Foto’s: privéfoto’s).

 

Share this post